En Marea denuncia que a Lei de rehabilitación do PP é un instrumento para o negocio dos promotores

Estás aquí: Inicio » En Marea denuncia que a Lei de rehabilitación do PP é un instrumento para o negocio dos promotores

En Marea denuncia que a Lei de rehabilitación do PP é un instrumento para o negocio dos promotores

Antón Sánchez explicou no Parlamento de Galicia os motivos polos que En Marea se opón á Lei de rehabilitación que propón a Xunta de Galicia. Entre outros asuntos, esta lei é para o vicevoceiro parlamentario de En Marea, “unha lei que favorece a xentrificación, expulsando primeiro á xente e logo permitindo que os especuladores adquiran os inmobles”. Sánchez García acusa á Xunta dunha mala previsión porque hai dous anos “se aprobou unha lei do solo na que non se prevían ningunha das medidas que agora se inclúen nesta nova proposta”.

O Partido Popular preteden sacar adiante unha Lei de Rehabilitación que, en contra do que di o seu nome, servirá para rematar o abandono no que o PP ten mantido ao medio rural en Galicia e que só servirá para favorecer os negocios das promotoras inmobiliarias. Esta lei entra en contradicción directa con outras leis da Xunta, como a de Patrimonio e a do Solo, ademais de desprezar as normativas municipais deixando de ter en conta os planeamentos municipais.

Segundo Sánchez “o borrador da Lei de Rehabilitación que o Partido Popular pretende aprobar é un compendio de medidas de liberalización e desprotección do patrimonio construído, que ten como obxectivo dar entrada aos lobbies de promotores inmobiliarios nas áreas dos núcleos históricos e rurais de toda Galicia”. A consecuencias que esta nova lei terá son “afondar nos proceso de abandono de vivendas urbanas en cascos antigos e núcleos rurais: primeiro aplícanse políticas que producen a degradación dos cascos históricos e núcleos rurais e, unha vez abandonados, introdúcense normas liberalizadoras de desprotección, que facilitan a entrada de capital para facerse coas plusvalías que se xeneren coas operacións de rehabilitación e rexeneración”.

O vicevoceiro de En Marea no Parlamento sinalou que algúns elementos da lei son “claramente extorsionadores porque abre a porta as expropiacións forzosas”. Detallou este asunto subliñando a idea de que se un propietario non quere vender, queda ameazado cun 50% de rebaixa no prezo”.

Isto supón, de levarse a cabo, que as políticas dos últimos anos serviron para expulsar á xente dos núcleos e, unha vez que están fóra, se expropian ou venden esas propiedades para que outros poidan lucrarse co negocio da rehabilitación. Ao contrario do sentido desta lei, desde En Marea apostamos por un modelo que fomente a conservación do construído e que non contribúa a desenvolver a expansión urbanística. Un modelo que conte coa xente e que non a expulse dos centros históricos das cidades, das vilas e das aldeas.

As medidas en favor do gran negocio inmobiliario que esta lei prevé materialízanse nas seguintes:

– Posibilidade de non manter a trama urbana, incluidas as aliñacións e as rasantes. Isto é: non respectar a tipoloxía da zona.

-Posibilidade de modificar as determinacións do PXOM para ditos ámbitos (algo que xa ampara a xurispudencia, ao prevalecer a especial protección sobre o xeral), pero que excede do que se viña amparando ata o momento.

-Réxime simplificado, incluíndo a tramitación ambiental, para determinadas modificacións non substanciais do planeamento, pero que poden afectar a nada mais e nada menos que unha hectárea.

En Marea considera que os obxectivos de sostibilidade tamén son dereitos dos habitantes dos núcleos históricos e o seu incumplimento só beneficia a obtención de máis plusvalías dos investidores. Na mesma liña de desprotección e de febre liberalizadora, a lei establece a Norma de Aplicación Directa do réxime dos edificios protexidos. As súas determinacións prevalecerán, de aprobarse, sobre o planeamento xeral ou de desenvolveme

nto, mesmo no caso dos PEPRIS xa aprobados. Só se exclúen de ditas Normas de aplicación directa os Bens de Interés Cultural individuais e os do nivel de protección integral.

Isto suporá na práctica unha “rebaixa” do nivel de protección dos Plans especial aprobados (caso dos PEPRIS dos cascos históricos) ao incluír disposicións como as unións funcionais de edificios que, ademais de desnaturalizadoras da tipoloxía urbana a protexer, supoñen desfacerse das maiores limitacións que en xeral establecen os PEPRIS.

Os definidos plans de dinamización e protección das áreas de interese autonómica posibilitarán a inclusión de determinacións urbanísticas contrarias ou disconformes co planeamento actual, que posteriormente habería que modificar para adaptalo. Os plans de dinamización que non precisen modificación do planeamento non se someterán a exposición ao público, e cando os plans de dinamización teñan contido urbanístico, a sua aprobación supón a modificación automática do planeamento.

Con esta mesma febre desreguladora as zonas de especial necesidade de rehabilitación poden ser obxecto de aplicación da Lei 3/2016 (de proxectos públicos de excepcional interese ou urxencia) e no mesmo senso liberalízase o réxime de licenzas directas por parte dos concellos.

Insistimos tamén na continua falla de planificación normativa, tanto polo feito de que afecta directamente a disposicións legais vixentes (Lei 272016 do Solo de Galiza e a Lei 5/2016 de Patrimonio Cultural de Galiza), nas que non houbera ningunha previsión sobre a área de rehabilitación, como tamén polo feito da inadecuación de parte do seu contido, ao incluirse nunha lei preceptos que claramente deberian ser obxecto doutras disposicións regulamentarias como poden ser decretos e/ou ordes que, como no referido ao programa Rexurbe, non se adapta a un marco lexislativo.

Aparcadoiros en subsolo público

A Lei tamén recolle diversas medidas que incrementan os beneficios aos grandes promotores e reducen os retornos ao público. Neste caso, o amparo que ofrece a leu ao uso de aparcadoiro en subsolo público, que xa estaba contemplado na Lei do Solo, precisando a obrigatoriedade do réxime de concesión. Neste borrador, pola contra, non se precisa nada concreto sobre ese requisito e deixa vía libre para a segregación solo/subsolo. Este amparo permitirá a titularidade privada de subsolos baixo terreos de carácter dotacional como poden ser rúas, parques, espazos libres e só precisarán para isto a adquisición dese subsolo público. Esta era unha demanda dos lobbies inmobiliarios que pretende restar condicionantes para poder especular con subsolos baixo terreos públicos ou edificios.

En definitiva, En Marea considera que esta é unha lei ao servizo do negocio dos grandes actores da promoción e allea por completa a un modelo social. Define un modelo donde a xente non conta, donde os factores de equilibrio están ausentes, donde se aposta, previa degradación da situación do construído, pola desprotección, a liberalización, pasando por riba do planeamento aprobado polos concellos, e continuando coa improvisación e confusión normativa en beneficio só da especulación.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

eighteen − 10 =

X